Saridje blog, sayfa 193

Yapamadığımız, elimize yüzümüze bulaştırdığımız heykeller ile ilgili her gün yeni bir haber çıkıyor.

Ortaya konan cüreti övüp, eksik olan pratiği telkin etmek yerine; yetenek yerden yere vuruluyor. Bu doğru bir yaklaşım değil.

Çünkü belli ki, heykeli öyle veya böyle bir araya getirmeyi başarmış bir yetenek var. Şansını deneyen ve evet, biraz cüret budalası bir yetenek ama yetenek.

Problem ise pratiktedir. Çünkü bazen bizi satmaya, çizmeye veya tenis oynamaya iten içgüdü yetersiz kalır.

Bu yetersizlik ancak sık pratiğin üreteceği teknikler ile aşılabilir.

Teknik keşfedildiğinde; amatörü hayrete düşüren, en başında aşikar olmayan çözümler üretilir.

Evet şu an için ortaya çıkan ürünlerin çirkin olduğu aşikar. Ama cüret de aşikar, çaba da. Ve bunlar beğenmeseniz de kolay bulunmuyor.

Denemeye devam.

Yağmura hazırlıksız yakalananlara şemsiye pazarlamak aciliyet satmak demektir. Bu yağmur yağma ihtimalini pazarlamaktan çok farklıdır.

Birinci durumda tüketicinin seçme ve değerlendirme şansı yoktur. Ve kuvvetle muhtemel sizi ve ürününüzü hatırlamayacaktır.

Çünkü acil doğası gereği kalıcı değildir. Anlıktır.

Öte yandan yağmur ihtimaline karşı hazırlıklı olmayı önermek; önemsediğini ve olası bir problemi başlamadan çözmeyi vaat ettiğini gösterir. Bu ise önemli bir hatırlatmadır.

Ara sıra yağmura tutulanların karşısında şemsiye ile belirip unutulmaya oynayabilirsin. Ya da biz ıslanmadan çok önce bize ulaşabilir ve bizi önemsediğini hatırlatabilirsin.

Sana kalmış.

Sosyal medyada geçirdiğimiz onca zaman ve deneyimlerimize rağmen, insanları profil fotoğrafları ile değerlendirmeye devam ederiz. Çünkü ön yargımız bize bu telkin eder.

Ön yargılar kontrolde hissettirir, bu nedenle kurtulmak çok zordur.

Bir pazarlamacının önündeki en büyük engel: Ön yargıdır. Aynı zamanda en doğru başlangıç noktasıdır. Acildir. O nadir işe yarayan acillerden.

William James’in veciz şekilde ifade ettiği gibi:

“Birçok insan düşündüğünü sanır, aslında yaptıkları sadece önyargılarını yeniden düzenlemektir.”

-Ne vaat ediyorsun?

-Neyi değiştirmeyi ümit ediyorsun?

-Ne kazanmayı umuyorsun?

-Ne kaybetmeyi göze alıyorsun?

-Kimin fikirlerini umursuyorsun?

-Kim senin fikirlerini umursuyor?

Son olarak; işinde iyi misin?

Sence Vincent van Gogh iyi bir ressam mıydı?

Dönemin eleştirmenlerine göre kesinlikle hayır.

Önerin mantıklı olabilir ama uygulanabilir mi?

Çünkü mantıklı olan her zaman uygulanabilir değildir.

Çünkü bazen kişi mantıktan çok kabile kimliğine, statükoya veya sembollere önem veriyor olabilir. Belki korku, öfke veya kıskançlık tarafından yönlendiriliyor olabilir.

Evet, söylediğin çok mantıklı ama uygulanabilir mi?

Değilse stratejini gözden geçir.

Sihir/büyü sebepleri ortadan kaldırdığı için insanların ilgisini çeker.

Çünkü kim basit bir asa hareketiyle çikolata türetmeyi, aylar sürecek yorucu üretim proseslerine tercih etmez ki?

İnsanlar aynı motivasyonla “7 adımda öğrenip, 8 adımda kurtulmayı” vaad eden “Kişisel Gelişim” sahtekarlarının tuzağına düşerler.

Sihrin gerçek olma olasılığını severiz; bize enerji ve umut verir. Avutur da. Ama işe yaramaz. Tuzağa düşme. Vakit kaybetme. İşe koyul.

Ameliyat edilen bir hastanın karnında mala unutan ekibin haberini yorum yapması için bir doktor arkadaşımla paylaştım.

“Eskinden çok olurdu, maalesef unutulabiliyor. Tamamen insan hatası.” dedi.

Unutmak olasıdır ve İngilizlerin meşhur tabiri ile “The benefit of the doubt”* muhakkak göz önünde bulundurulmalıdır.

Çünkü değer yaratma çabası içinde olan birinin savunmasını dinlerken hüsnüzan beslememek sadece onlara değil bize de zarar verir.

Ancak, ‘unutmak’ kavramının üzerine gitmeme müsaade ederseniz şunu tartışmak isterim:

Eve girerken anahtarınızı kapının üzerinde unutmak ile evden çıkarken anahtarınızı içeride unutmak arasında motivasyon farkı vardır.

Birincisi hüsnüzannı hak eder ikincisi değil. Çünkü eve geri döneceğinizi hesaba katmamak sadece anahtarı değil evi yok sayar.

Unutmak, yok saymak değildir.

Hastanın karnında 30 santimlik mala unutmak ise insanı yok saymaktır.

*Savunmayı doğru varsaymak, hüsnüzan beslemek.

1986 yılında Celeveland (ABD)’de rekor kırmak amacıyla 1.5 milyon adet helyum balon aynı anda gökyüzüne bırakıldı.

Fırtınanın da etkisiyle şehir havaalanı, Erie Gölü ve tarım arazilerini istila eden bu balonlar milyon dolarlık tazminat davalarının konusu oldu.

Burada ilginç olan 6 ay boyunca birileri buna hazırlanırken kimsenin elini kaldırıp “Arkadaşlar, bu inanılmaz aptal bir fikir bence vazgeçelim!” dememiş olmasıdır.

Çünkü rekor kırma, maksimizasyon, kitlesel olma ve herkese ulaşma arzusu -maalesef- birilerine doğrudan ulaşma fikrinden daha itibarlıdır.

Mesela bu blogu ele alalım.

Okuyucumu arttırmak, SEO’mu tavan yaptırmak için yazmıyorum. Fark ettiğim şeylere, fikirlerime ve bana zaman ayırıp okuyanlara hakkını vermek için yazıyorum.

Ve sonuçlarını ölçebiliyorum; çünkü birebir iletişim kuruyorum.

Kitlesel pazarlama, sonuçları belirsiz bir Cleveland balon fiyaskosudur.

Doğrudan pazarlama ise sonuçlara en başından hakimdir.

Seçim senin.

“Seni yanlış değerlendirdim!” iki anlama gelebilir:

Seni anlamakta fevri veya seni yanlış anlamakta kasıtlı davrandım.

Birincisi düzeltilir ve tolere edilir. İkincisi üstünlük kurma girişiminin başarısız olduğu anlamına gelir.

Görmezden gelebilirsin ama unutma; tekrar edecektir.

Bir Tolkien hayranı olarak Peter Jackson’un Yüzüklerin Efendisi serisini birçok kez izledim.

Filmleri bir kereden fazla izlediğinizde ilk bakışta dikkatinizi rahatsız etmeyen hatalar göze batmaya başlar.

Çünkü film sektörü diğer birçok sektör gibi “İlk bakışta kurtarıyorsa sevk et gitsin!” modeli/mantığı ile çalışır.

Eğer ürünün veya hizmetin insanların geri dönüp bir daha bakacağı türdense “İlk bakışta kurtarır”dan daha iyisini yapman gerekir.

Çünkü “İlk bakışta kurtarır” tek kullanımlıktır.