Saridje blog, sayfa 170

Bazı yazılarım çok hoşuma gidiyor, bazısı ise sadece günü kurtarıyor. Belki çabalıyor ama yeteri kadar değil. Dikkatini çekmiştir ve eminim bu tespite katılıyorsundur.

Peki sebebi daha az zaman harcamış olmam, düşünmem, okumam veya daha yetersiz iletişimler kurmuş olmam mıdır?

Ekseriyetle: Hayır.

100’den fazla gökdeleni arasında bilinir 4-5 tanesine ev sahipliği yapan New York gibi her ürettiğin kapak olamaz. Ancak ne kadar çok üretirsen senin sıranı başına taşıyacak sonuçlara ulaşma ihtimalin o kadar çok artar.

Mükemmel olamadığın gün değil, üretmeye ara verdiğin gün kaybedersin. Dikmeye devam…

İstanbul trafiğinde haklı olana yol verme isteğin arkandaki sürücü tarafından baskılanır. Baskıya maruz kalma çekincesi hata yapmana neden olur. Baskı bunu yapar.

İtilmek, sıkıştırılmak, aceleye getirilmek… Kimsenin hoşuna gitmez. Israrcı maillerin, “Acil!” sloganların ve “Almazsan yanın!” havaların aynı baskı tezgahının ürünüdür.

Biz ise yol vermek, durmak ve önceliği gaspetmemek isteriz. Bu telaş kültürünün ne sana ne de pazarlamana bir faydası var.

Peşimizi bırak.

Nadal kazanır, Nike kazanır. “Just do it”i* satmak kolaylaşır. Kitlesel pazarlamanın bir parçası budur.

“Misyonumuz, dünyanın sürdürülebilir enerjiye geçişini hızlanıdırmaktır”** sloganını satmak ise çok zordur. Elinizde sponsorluğa bağladığınız LeBron’lar*** yoksa imkansızdır.

Nike belki ama Tesla olamazsın. Çünkü Nike’ı taklit edebilirsin. Çünkü nihai hedef kazanmaksa oyun bir noktada tekrar edecektir.

Hepimizin kazandığı bir oyun ise sona erer. Tesla bunu vaat eder. Ve bu öykünemez.

*Sadece yap (Nike sloganı)

**Tesla bu bakıma imkansızı başarmıştır.

***Nike üst düzey sporcu portföyü bakımından en zengin markadır.

Kayak yapmayı kitaptan öğrenemezsin. Denemen; düşmen, kalkman ve tekrar gerekir.

Dünya’nın Güneş’in etrafında dündüğünü ise kitaptan öğrenirsin… Ve bu bilgi eğer gözleme dayalı değilse ancak bir “Dünya düzdür!” komplocusu ile denk gelene kadar güvende kalabilir.

Birkaç madik ve Güneş tekrar Dünya’nın etrafında dönmeye başlar, bilgin sarsılır.

Çünkü tıpkı kayak yapmayı veya bisiklet sürmeyi öğrettiği gibi bilginin esası: Deneyimdir.

Gözlem, talim ve talip olmakla gelir. Paha biçilmezdir.

Kontrol zahmetli, pahalı bir kavramdır. Ve maalesef birçok yönetici bunun etrafında hadsiz zaman tüketir.

Teolojinin en tutucu şekliyle bize tarif ettiği Tanrı bile tam bir kontrole talip değildir.

Bu nedenle özgür irade ve seçim harika konseptlerdir.

Seçme özgürlüğü ise seçimin sorumluluğunu beraberinde getirir.

Bir işi uzun süre yapmak o işi en etkin şekilde yaptığın anlamına gelmez. Bu yüzden “Bu meslek artık tarihe karışıyor…” veya “Çırak bulamıyor…” haberlerini sık sık okuruz. Çünkü insanlar etkinliği konfora satar.

Yöntemde ısrar etmek, yeniliğe ve alternatiflere kapalı olmak; serbest piyasanın çalıştığı ekonomilerde GM’ler, Nokia’lar, Blockbuster’lar ve Yahoo’lar doğurur.

Evet, “1890’dan beri…” veya benzeri vurgular otantiktir, belki deneyime ve mottodaki orijinalliğe vurgu yapar ama önemsizdir.

Mesela, Tesla sadece 10 yıl içinde 130 yıllık araba endüstrisinin yönünü değiştirmiştir.

Uzun yıllardır emek verdiğin mesleğine alternatif çıkarsa şu soruları sor:

Daha önce denendi mi? Daha kullanışlı mı? Daha güzel sorunlar çözüyor mu?

Cevapların güçlü birer “Evet!” ise inat etmeyi bırak ve işe koyul…

Ticaret kültürümüzün ürettiği birçok pazarlama kalıbı vardır. Mesela müşterinin “Torbalar kalsın…” talebine verilen her olumlu karşılık pir pazarlama biçimidir. Bu esnaf testi hizmet verdikleriniz söz konusu olduğunda sorumluluğa bakış açınızı irdeler.

Satış sonrasında nerede ve nasıl durduğunuz ise pazarlama için hayati bir meseledir.

İki gündür mahsur kaldığımız havaalanından Türk Hava Yolları’na ulaşamadık.

İleriye dönük hizmet satmak ise (Uçak bileti gibi) bir “Torbalar kalsın…” vakasıdır.

Döndük, kapıyı çaldık ama ne esnaf var ne de torbalar.

Otellerdeki her şey size özel olarak etiketlidir çünkü hiçbir şey size özel değildir. Mesela yüzlerce kez kullanılmış bir ürün “Umarız bu lüks ve size özel bornozun keyfini çıkartırsınız…” etiketiyle satılır.

Pazarlama yapar gibi görünmek için öykü üretmez. Ve açıkçası bu lüks bornoz hizmeti; karşılığını aldığın, teslim etmen gereken bir zorunluluksa başka seçeneğin yoktur.

Seçeneğin varmış, yani önemsiyormuş gibi davranmak sırıtır. Ne satın aldığımızın farkındayız.

Lütfen numarayı kes. Pazarlama bu değildir.

Bugün bir Kuzey Afrika ülkesinde seyahatteyim. Kullandığımız güzergah Üçüncü dünya sergisi gibi…

Açıkta ekmek satan, arkasındaki arazi yangınına aldırmadan toz duman içinde seyyar kasaplık yapan ve devrilmek için aracına yük yapmış bir tüpçü bile gördüm.

Gündemleri risk. Yöntemleri başıboşluk.

Tüm bunların arasında dikkatimi çekiyor: Kamyoncuların ekserisi dorselerinin üzerine marka etiketleri yapıştırmış. Birinde kocaman formatlarda Nike, Apple ve Gucci var… Bu simgelerin ürettiği ürünler bu kişilerin ilgi alanında değil. En iyi ihtimalle onlar için ulaşılabilir değil. Kovaladıkları tek bir şey var: Statü. Her simge o dorsenin apoletlerine takılmış birer yıldız görevi görüyor.

Başarılı markalar (Pazarlama) bunu yapar. Statüler oluşturur. Dünya’nın diğer ucunda, ulaşmak için gayret göstermediği birine bile bayrak taşıtır.

Zalim bir araç olarak kapitali suçlayabiliriz ancak öyküyü işleyen bu maharetli ellerin ardındaki dehayı görmezden gelemeyiz.

Chris Hadfield* daha dokuz yaşındayken astronot olmayı kafaya takmıştı.

Erken mi?

Hayır.

Eğer yarına erken başlamayı planlamıyorsan; ya hedeflerin net değil ya da yok demektir.

Çünkü vakit geldiğinde geç kalmış olacaksın.

*Üç kere uzaya çıkan bu Kanadalı 2013 yılında emekli oldu.